Van India ontdekken tot zelfontdekking - Carla Ide, taaldocente, avonturier en reiziger

 

Gekleed voor Onam

Wat is empowerment? Volgens internet is empowerment het proces waarbij je vrijheid, autoriteit en zelfvertrouwen verwerft om je eigen leven te beheersen, beslissingen te nemen en doelen te bereiken. Het houdt in dat je persoonlijke of collectieve kracht vergroot, waardoor je in staat bent machteloosheid te overwinnen, rechten op te eisen en verandering teweeg te brengen.

Dit woord kwam bij me op toen ik de avontuurlijke Carla Ide interviewde. Carla heeft tot nu toe zoveel verschillende rollen vervuld dat het moeilijk is haar in een hokje te plaatsen.

Een vrouw die veel gereisd heeft, veel geleerd heeft en zichzelf heeft ontdekt tijdens die reizen, zo kun je haar denk ik het beste omschrijven. Ik ontmoette haar via een vriend van een vriend en was blij te ontdekken dat ze een Indophile was. Ik vond haar manier van ontdekken van India, mijn geboorteland, erg interessant.

Carla vertelde me dat een vriendin van haar, een lerares, haar nieuwe klas eens vroeg wat ze in anderen bewonderden. De lerares vertelde de leerlingen toen dat ze een vriendin van haar bewonderde, Carla, die voor haar symbool stond voor moed. Iemand die dingen deed die zij zelf niet zou durven. Stap in een vliegtuig en reis alleen naar plekken om de wereld te ontdekken.

Dat is precies de energie die ik voelde toen ik met Carla sprak. Een zacht en glimlachend gezicht dat helemaal opbloeit bij gesprekken over spiritualiteit en ogen die me lieten zien hoe open ze van geest is. Carla zegt dat ze vrouwen van haar leeftijd kent die investeren in vastgoed en een leven opbouwen met een man, maar zij kiest ervoor om in zichzelf te investeren, om als persoon te groeien en haar eigen weg in deze wereld te vinden.

Haar liefde voor het Oosten begon toen ze meditatiecursussen volgde in Brugge, België. Deze praktijk bracht haar in contact met een groep die in 2023 naar Ladakh wilde reizen. De reis was zo georganiseerd dat de deelnemers zes dagen lang op grote hoogte moesten wandelen over paden en elke nacht moesten kamperen. Wandelen was niet Carla's sterkste kant, maar haar meditatiepraktijk was op zijn hoogtepunt. De energie van de bergen, de groep waarmee ze reisde en de nieuwe mensen die ze ontmoette, hielpen haar elke wandeldag door te komen. Ze begon tekenen te zien wanneer ze moe werd, zoals een vlinder die naast haar landde als ze even ging zitten om uit te rusten. Die dagen van wandelen en die avonden kamperen met mensen die in een groep mediteerden terwijl de zon onderging in de Himalaya, en de bekroning van de reis in het klooster, betekenden voor Carla een soort thuiskomstgevoel. Ze voelde zich zowel fysiek als mentaal sterker worden als volwassen vrouw. India opende haar ogen. Ze realiseerde zich dat er zoveel meer te ontdekken viel in India. Haar liefde voor India groeide daar.

Ze vroeg anderen die geïnteresseerd waren om met haar mee te reizen naar Manali, omdat ze lokale bewoners had ontmoet die over dat gebied vertelden. Tijdens die reis naar Manali zag ze traditionele vrouwen met neusringen in beide neusgaten en raakte ze enorm geïnspireerd om hetzelfde te doen. Na haar terugkeer naar België liet ze haar twee neuspiercings zetten.

Traditionele vrouwen in Manali

neuspiercings zetten in België

Die reizen deden Carla beseffen dat ze een verandering in haar leven nodig had. Ze besloot een toeristenvisum voor een jaar aan te vragen en door India te reizen, maar tijdens dat proces vertelde een vriendin haar over een mogelijkheid om Nederlands te doceren in Cochin. Deze baan hield in dat ze gekwalificeerde verpleegkundigen voorbereidde op een reis naar België, met voldoende kennis van het Nederlands om een jaar lang te studeren aan een Nederlandstalige universiteit en stage te lopen in lokale Nederlandstalige ziekenhuizen. België kampt met een tekort aan gekwalificeerd medisch personeel en de non-profitorganisatie Chinta v.z.w, Aurora-project (https://chinta.be/nl), haalt verpleegkundigen uit India en andere landen naar België om daar te komen werken.

Omdat haar moeder en zus allebei verpleegkundigen zijn, zag Carla dit als een kans die haar op het lijf geschreven was. Ze wist dat ze het geweldig zou vinden om de vrouwen die toekomstige verpleegkundigen in België zouden worden les te geven, terwijl ze zelf in India woonde en het land van dichterbij leerde kennen. Ze zou in het zuiden van India zijn en had geen ervaring met de cultuur daar. De mensen die ze ontmoette waren hartverwarmend; ze waardeerden haar werk, aangezien het het vijfde jaar van het trainingsprogramma in de regio was. De accommodatie en de werkplek lagen vlakbij het Lourdes-ziekenhuis, dat als basis voor de trainingen diende. Het ziekenhuis stelt een hostel ter beschikking waar de lessen plaatsvinden en waar studenten tijdens de Nederlandse lessen verblijven. De school in Gent, België, biedt ook een stage van een maand aan voor verpleegkundestudenten uit België. Ze zijn partner van Chinta v.z.w en organiseren het verblijf voor de gastdocenten Nederlands. Deze verpleegkundigen worden door ODPEC (Overseas Development and Employment Promotion Council) geselecteerd uit ziekenhuizen in heel India, mits ze alle selectieprocedures doorlopen.

Tijdens haar vorige reis voelde ze zich meer een van hun dan een toerist, en genoot ze ervan om zich zo lokaal mogelijk te voelen. De vrouwen aan wie ze lesgaf waren erg vriendelijk en hardwerkend. Ze hadden praktisch geen tijd, want ze leerden zes dagen per week Nederlands en moesten dat zes maanden lang volhouden.

Carla en haar collega's namen contact op met mensen in België die een bepaald niveau Nederlands spraken om de studenten op sommige zaterdagen te laten oefenen, en ik ben blij te kunnen zeggen dat ik zelf ook aan die oefensessies heb deelgenomen. Het was leuk om deze vrouwen uit Kerala, het land van mijn ouders, met me te zien praten in het land waar ik nu woon. Carla bevestigt met genoegen dat de vrouwen nu in België zijn en aan het academisch jaar zijn begonnen, omdat ze de taal goed genoeg beheersen om de lessen van ZOWE Brugge te volgen. ZOWE Brugge is een gespecialiseerde verpleegkundigenopleiding die opleidingen aanbiedt tot gediplomeerd verpleegkundige. Tijdens hun opleiding werken ze ook, sommigen in ziekenhuizen, anderen in verzorgingstehuizen.

met gekruiste benen op de grond zitten voor sadhya

Pookalam (bloemdecoratie)voor Onam

met haar studenten

Kathakali-dansers

Carla kijkt met warme gevoelens terug op haar zes maanden in Kerala. Ze bezocht een lokaal tempelfestival waar de sfeer geweldig was. Ze was getuige van een viering voor Lord Vishnu en ze deed ook mee aan Onam. Ze genoot er echt van om de Pookalam (bloemenversiering) te maken en zag het enthousiasme van de lokale huiseigenaren om de wedstrijd voor de mooiste Pookalam te winnen. Ze nam deel aan het traditionele feestmaal, de Sadhya, gekleed in een traditionele Kerala-sari, en danste met haar leerlingen. Ze speelde spelletjes met de vrouwen en ze voelden zich allemaal weer even jonge meisjes. Ze prijst de gastvrijheid waarmee ze overal werd ontvangen, vooral toen ze tijdens haar reizen in de omgeving families van haar leerlingen ontmoette. Ze stonden er allemaal op dat ze bij hen thuis langs zou komen en samen met hen zou eten.

In het land van de Ayurveda wist ze dat haar band met India alleen maar sterker werd. Toen de leerlingen in januari in een ijskoud en donker klimaat op de luchthaven van Brussel aankwamen, deed Carla haar best om hen met een warme glimlach te verwelkomen. Ze had het gevoel dat de twee culturen nu met elkaar verweven waren, als in een prachtige deken. Lees verder op de blog voor meer over Carla en haar avonturen, die ik hier hopelijk zal delen.

Je kunt Carla volgen op Instagram via deze link: https://www.instagram.com/carla_ide/

Hieronder vind je een paar leuke filmpjes die Carla met me deelde.

Je kunt mij het artikel in het Engels horen voorlezen op mijn podcastkanaal 'Journey - Lekha Warrior Writes' op Spotify en Apple, of direct hier https://open.spotify.com/episode/5lHreQOHpBDXx9ZFGi17jT?si=Jgw91LKyQsKECvAPUUkmSg

#vrouwelijkereiziger #reizennaarIndia  #Indiaseverpleegkundigen #leveninBelgië #BelgischinIndia #Carlaide

#chintavzw

Vond je dit bericht leuk? Mis nooit meer toekomstige berichten door je aan te melden 

 Read this story in English 

Discovering India to discovering herself - Carla Ide, language teacher, adventurer and traveller

Misschien vind je deze andere berichten in het Nederlands ook interessant.

Naar Nieuwe Hoogten - Tina De Vits - #Montventoux - Dutch - NL versie

of

Van carrière veranderen op je 41e – opnieuw beginnen en bloeien – Lale Demir Güngör

The Dawn of a New Legacy - Ammini & Ramchandra - Part 6 - The Chronicles of the Youngest Child

 

Image ChatGPT

Ammini was now used to her life at the Military grounds in Colaba. It was now about 6 months since she was living in the tiny quarters that were assigned to her husband Ramchandra and that she had come to live in, in Bombay. They lived in the house with Ramchandra's mother Devaki Devi and his younger sister Subadhra. Adjusting to the small space had been difficult for a few days for everyone, but once the routine set in, they were all happy and had established their own rhythm.

Ammini's mother-in-law had insisted that the inner room was for the newly married couple. Devaki Devi was wise enough to know that however close they all were with each other and however nice the relationship between her and her daughter-in-law was, the young couple needed their privacy and space to get to know each other too. After all, complaining about life and sorting things out was something she remembered doing well with her husband Govinda too. Those were moments she remembered most fondly, the end of the day conversations, the understanding nods and grunts her husband made because he just wanted to doze off to sleep. She smiled as she remembered that sometimes he didn't even pay attention to what she was saying. Such is a long life with a husband, she thought as she fell asleep in the front room of the quarters.

Just on the other side of the wall, Ammini settled down in bed next to her husband. She could only sleep for a few hours lying down as her childhood asthma had not left her body. Working in the cloth mills had weakened her system very quickly and she had had to stop going to work because of her deteriorating health. She remembered how she'd felt inadequate having to stop going to the mill as working and earning some money had given her some confidence. But, that was also taken away quickly because of her health. 'No schooling, no work, no probable future, no husband' , she found her old negative thoughts pass through her head a couple of times and then felt Ramchandra hold her in a warm embrace. He asked her if she'd had a good day. Her thoughts got called back to the present and she quickly reminded herself that she was being silly. Her husband was right next to her and her fortunes had changed. She promised herself to try and lie down for as long as she could possibly manage. This way she was held by her husband and she wanted to milk every moment of being cherished and belonging that she loved. She wasn't fond of being held tight because her breath felt constricted but just with her husband, her heart led the way. There was no logical reasoning why she didn't feel breathless when he held her. So, she stopped trying to understand and just enjoyed the feeling. However, she also knew that eventually she would have to wake up and sit down for some time because lying down made her unable to breathe properly after a few hours. This was something which just seemed to get worse with time. 

Anyway, she had other things to focus on. It had been a month and more since she had had her periods and she was already busy having conversations with the baby in her tummy. Now it was high time to reveal this to Ramchandra. She snuggled up to him and whispered that she had spent a lovely day thinking of what it would be like if they had a child. Ramchandra didn't seem to catch on, so she held his hand and placed it on her tummy. In the dim light of the room, with just the ceiling fan moving at a moderate pace, she heard Ramchandra breathe in deeply and breathe out a beautiful smile. He held her close and said "You will be the best Amma, my Ammini". Ammini giggled and then stopped because she hadn't heard herself giggle a lot before. She said "Oh" as if she was caught doing something wrong and then giggled again. They both found themselves laughing in the joy of the news. Ramchandra laughed seeing his wife in this euphoric state. He'd never seen her let go of her emotions as at this moment. Taking in the new sounds and the sensation in her body of all her senses coming alive, Ammini revelled in the moment. In their home, with her husband, loved by everyone in the next room, there was no doubt she would be a wonderful mother to the child to come. She found herself pressing Ramchandra's hands in hers.

They both continued to talk about how they would tell Devaki Devi the next morning. As the breeze from the little window cradled them to sleep, Ammini and Ramchandra both slept with dreams of their future miracle.

You can hear me read this story on Spotify and Apple on 'Lekha writes, then reads- Foundation' or on this link directly https://open.spotify.com/episode/6x2JzxvJjCr1KWRpw5y7YI?si=P7HTcVymSMykM9xhr3vCuQ

Like this story? Make sure to miss none of my stories and posts by 

You may like the five previous stories on my parents if you missed them or something completely different listed at the bottom of the page.

The day they met

 

How my Daddy met my Mummy - Ramchandra & Ammini - The Chronicles of the Youngest Child

Read the second story of their wedding day here

My parent's Guruvayoor wedding - Ramchandra & Ammini - Part 2- The Chronicles of the Youngest Child

Read the third of their travel back home

The Window seat to a New Destiny - Ramchandra & Ammini - Part 3- The Chronicles of the Youngest Child

Read about how Ammini settles in 

A Morning of Gentle Blessings - Ramchandra & Ammini - Part 4 - The Chronicles of the Youngest Child

Read about my mother's first big journey to Bombay in 1963

Tracks to Tomorrow - Ammini's Maiden Voyage to Bombay - Ramchandra & Ammini - Part 5- The Chronicles of the Youngest Child

Or this story of a real person 

Home is where the heart is - The Immigration Series - Bill Williams

Sceneries, Shuttles, Spokes and Streets - Nimesh Chand's Obsessive Pursuit of Motion

Recently, I started walking more often and more regularly again. I had had some minor injuries over the last year and so I had to really wait till my injuries were completely healed. One day I did a long walk of 18 kms and seeing this on my status, one of my friends in India reached out to me. This friend is Nimesh. Nimesh then revealed to me that he walked a lot daily as well. When I asked him what's a lot, he mentioned that 30,000 steps is his minimum a day! And some days, that can go upto 50,000 steps.

I then realised that I write about so many people I don't know, but here's someone close to home and I had no idea about this obsession of his. The thing is we meet and know people in some context and most often than not, that becomes our 'hang out' zone with the person. In any case, I have to admit that I didn't know that Nimesh Chand did so many different physical activities. We set up a call and I asked him where it all started.

The Walking Obsession 

Nimesh mentioned that in 2018, his friend and he started walking with Goqii. It's an organisation that deals with Fitness products of all kinds and in the Pre-COVID era they were organising trail walks of 50 kms and 100 kms. The company has its headquarters in Chembur, Mumbai, but the walks took place in Mandangad in Raigad district, Maharashtra in mountainous terrain. The company deals in apps, online products. But, in 2018, he and his friend decided to do the 50 kms walk and they paid the Rs.10,000/- fee for it. They obviously made it a point to practice regularly to be able to achieve the goal on D-day. This race had a 10-15 kms flat stretch and about 35 kms of pure mountains with 3-4 rivers to cross. The ambulances were on standby and there were 6 checkpoints on the route. The first two checkpoints had juices, electrolytes, and bananas. Lunch break was organised and it turned out to be a unique experience as Goqii had a tie up with the villages that were on the way. They provided delicious vegetarian food. Nimesh remembers that the race started at 5 am and there were about 190 participants amongst whom were people from India and also from around the globe. He met people from Singapore, Canada and also some Indian Army soldiers. Other than the soldiers, the participants included doctors, engineers and businessmen. He practiced again and he and his friend did the 50 kms again in 2019 after which COVID happened. In 2023, he participated again in the 50 kms walk. 

Unfortunately the last Trail challenge dates back to 2023. But I want to show you how exciting it was for those who participated.

YouTube video https://youtu.be/bBiNUx13i1I

GOQii Trail Information https://goqii.com/gtc  

General fitness Today: 

Nimesh walks 5 days a week and was walking all the while I was on video call with him. The distance of his walks vary. One day he does a short walk of 1 hour. 2 days of the week is for weight training.  He also always climbs the stairs whether it's to climb the 14 floors to work or the 11 floors at home. Only one day or two a month, when he does the big grocery shopping, does Nimesh use the lift or elevator. He also does breathing exercises once a week. He has been working night shifts for several decades now and so he sleeps at 10 am and his cup of tea to wake up is at 6 pm in the evening. He participates in Cricket and Football tournaments at work. His peak playing days were in 1995, adds Nimesh. What got me totally gobsmacked was when Nimesh spoke about the fact that he had walked from Churchgate to Thane, a distance of 60 plus kilometres in under 12 hours. Not once, but three times. Truly remarkable feats!

 

Marathon Running: 

From 2008 to 2014, Nimesh used to train regularly and  run several marathons including the Standard Chartered Mumbai Marathon and others in Bengaluru, Chennai, Delhi averaging at about 7-8 Full Marathons every year. He was also a State level Badminton player back then.  

Ankle Injury:

Unfortunately in 2014, Nimesh suffered a very serious ankle injury and could not even walk a step. He had an operation the same year where the only solution was stem cell operation - where material from a new born baby's umbilical cord is used for reconstruction. I had heard of this before and have actually donated my daughters' umbilical cords to the hospital when they were born. But it's the first time I heard of this being actually used on someone I know. Nimesh then underwent a six month recovery period. After this, the doctors forbade Nimesh from running or playing badminton ever again.

Cycling:

So it was in 2015 that Nimesh started cycling. By now you can see that if he does something, he does it well. He started with 10 km rides and progressed to 100 km rides. He is now on his third bike, the 'Format Convexa, which is a road bike. He has participated in several biking championships in the Thane District. In 2016, he did a 120 kms ride, in 2017 and 2018, he did 150 kms. He also still likes to take solo trips from Thane to Shirdi, which one way is 290 kms. He also mentions that during COVID he loved cycling on the empty roads and allowed himself the luxury of long trips in those times.

Discipline and Lifestyle:

Despite his rigorous lifestyle, I was happy to hear that he's had his moments too. Nimesh spoke of how he had put on a lot of weight and had reached 110 kgs after his injury. He then lost weight on his own and went down to 74kgs which is also his current weight. 

As far as I remember Nimesh has always lived alone. In India, it's now common for some people to live alone in the cities but Nimesh has been on his own for decades. I ask him if he likes it or is lonely ever? Nimesh says he loves the freedom of living on his own. He says 'Enjoy your life, pick up one or two hobbies and you have no space for loneliness.' Reading, sleeping, relaxing and watching TV are some of the things he likes to do when he's at home and not on his feet, literally.

Nimesh is someone focused, disciplined and ambitious. His passions play a huge part in keeping him happy and serene. We may not do what he does, but we can at least take baby steps in that direction and dedicate ourselves to loving and reclaiming ourselves daily.

You can listen to me read this article in my podcast on Apple or Spotify called 'Movement - Lekha Warrior Writes' or by directly clicking this link.

https://open.spotify.com/episode/4lG7khy3BZY9zTRkH0yFHl?si=xBe2oKtgSKinYNy6wB-YYw

Like the story? You can be sure to not miss any new post by 

You may like these stories

From Brussels to Bharatanatyam- Eric Rozen -Three decades of Indian Classical dance in Belgium

or

Urban Walk Brussels 7th Dec 2025 - Johan De Vits - #urbanwalk #walkingtours

or 

Dharmendra Sachan - cycling away to his achievements with a 'Brevets Randonneurs Mondiaux' for 200kms